Δικαίως ένα από τα κυβερνητικά στελέχη διαπίστωσε πως «Αν δεν υπήρχε η τρόικα, έπρεπε να την εφεύρουμε». Μια μερίδα υπουργών εμφανίζεται απρόθυμη να προχωρήσει τις απαραίτητες αλλαγές στην οικονομία και αλλού. Κάθε φορά που πρέπει να συγκρουστεί με επαγγελματικές κατηγορίες οι οποίες ευημερούσαν χάρη στην υστέρηση της Ελλάδας, απολογείται και αποδίδει κάθε μέτρο στην τρόικα!
Το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση της απελευθέρωσης της αγοράς εμπορευματικών μεταφορών. Αντί στο Υπουργείο Υποδομών να εξηγήσουν τα οφέλη από το άνοιγμα της αγοράς για την οικονομία (όπως ο περιορισμός του κόστους μεταφοράς προϊόντων, κ.λπ.), απολογούνταν επί τρεις ημέρες για λογαριασμό της τρόικας. Τελικά, το βράδυ της Τετάρτης, και μετά την επίταξη των φορτηγών/βυτιοφόρων, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υπενθύμισε πως μία από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του κυβερνώντος κόμματος ήταν και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων. Ακόμα και η επίταξη παρουσιαζόταν ως απόφαση που εκπορεύεται από την επιταγή να τηρηθείπιστά το μνημόνιο και όχι από την ανάγκη να προστατευθεί το κοινωνικό σύνολο.
Ευτυχώς, τα κυβερνητικά στελέχη που νιώθουν (από συνήθεια...) την ανάγκη να απολογηθούν σε διάφορες ομάδες συμφερόντων είναι ελάχιστα. Ακόμα πιο λίγα είναι τα στελέχη που προωθούν ρυθμίσεις δήθεν για τη θεραπεία προβλημάτων. Μόνο που όποιος διαβάζει πίσω από τις γραμμές, διαπιστώνει εύκολα πως συντηρούν την πολυετή παράδοση της συνδιοίκησης με τους συνδικαλιστές ή τους γραφειοκρατικούς λαβυρίνθους.
Όμως, το πλήγμα όσον αφορά την εικόνα που βγαίνει προς τα έξω είναι δυσανάλογα σοβαρό. Γιατί η κυβέρνηση εμφανίζεται να προωθεί τις μεταρρυθμίσεις με το ζόρι, υπό την πίεση του μνημονίου και την απειλή του πιστολιού που, υποτίθεται, της έχει βάλει στον κρόταφο η τρόικα. Η εικόνα αυτή αδικεί τον πρωθυπουργό και την πλειοψηφία των υπουργών που έχουν αποδυθεί σ’ ένα μαραθώνιο το τελευταίο οκτάμηνο.
Σχόλια Αναγνωστών