Ισοτιμία

Πόσο «μαύρα μεσάνυχτα» μπορεί να έχει κάποιος, που πιστεύει ότι ο ΟΠΑΠ θα χάσει έσοδά από την απαγόρευση του καπνίσματος και την φορολόγηση;



Ταξιδεύοντας στην  Ελλάδα για ένα μήνα, με μόνη συντροφιά ένα laptop – για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας- εκτός από το πόσο όμορφα είναι ακόμη κάποια μέρη της Ελλάδας, μπορείς εύκολα να διαπιστώσεις ότι πολλά από τα συμβαίνοντα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και κάνα δυο ακόμη μεγάλες πόλεις, ουδόλως αφορούν τα χωριά, τις κοινότητες και κάποιες πόλεις ή κωμοπόλεις όπως τις μαθαίναμε στην γεωγραφία οι παλιοί.

Δεν θα απολογηθώ για τον ένα μήνα των διακοπών, μια και ο καθένας μας βρίσκεται πολλές φορές αγαπητοί μου φίλοι στην ανάγκη ν’ αφήσει πίσω του γραφείο, κίνηση, άγχος και μονοτονία για να γυρίσει κάπως καλύτερα. Πολλές εικόνες, πολλά παράξενα κι ευτράπελα κι άλλα τόσα δυσάρεστα, αλλά ένα από τα πιο χαρακτηριστικά που γνώρισα στις περισσότερες πόλεις που πήγα ήταν τα προπατζίδικα… στην αρχή τυχαία, μετά γιατί μου καρφώθηκε η ιδέα του άρθρου και τελικά συνειδητοποίησα ότι μερικές φορές, όπου και να πας, η δουλειά σε κυνηγάει…

Μέτρησα 28 καταστήματα του ΟΠΑΠ, δεν θ’ αναφέρω τις πόλεις για να μην με πείτε «καρφί», αλλά τα γεωγραφικά διαμερίσματα: Μακεδονία, Κρήτη, και αρκετή Νότια Πελοπόννησο. Λοιπόν… Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι ουδείς παίρνει σοβαρά την απαγόρευση του καπνίσματος και το πιο γραφικό είναι ότι την ώρα που περιμένουν να κληρώσει το ΚΙΝΟ – οπότε αυτόματα η αγωνία φτάνει στο κατακόρυφο – ενώ έχουν σβήσει το πρώτο τσιγάρο μετά τις 5-6 ρουφηξιές – πάνε και ανάβουν το δεύτερο (αυτό της αγωνίας) στην πόρτα της εισόδου του προπατζίδικου, με το ένα πόδι έξω και το άλλο μέσα! Φυσικά δεν τόλμησα να ρωτήσω εάν τους απασχολεί η φορολογία των κερδών που πρόσφατα ανήγγειλε η κυβέρνηση, γιατί με μια δεύτερη και τρίτη πίσω σκέψη, αλλά και με τον συγχρωτισμό με τους ντόπιους, συνειδητοποίησα ότι τα καταστήματα του ΟΠΑΠ γι’ αυτούς (και είναι πολλοί αυτοί) μοιάζουν με το παραδοσιακό παλιό καφενείο της επαρχίας (άσε που υπήρχαν πράκτορες που με σέρβιραν εσπρεσσάκι από μηχανή!). Προφανώς οι αντικαπνιστές του χωριού, της κωμόπολης ή της κοινότητας δεν θα κινδυνεύσουν με προπηλακισμό έτσι και καταγγείλουν πράκτορα και θαμώνες, αλλά θα καταδικαστούν εξαρχής σε δημόσια διαπόμπευση με πίσσα και πούπουλα, όπως διαβάζαμε τον παλιό καιρό στον Λούκυ Λουκ!

Πόσο «μαύρα μεσάνυχτα» μπορεί να έχει κάποιος, που τυχόν πιστεύει ότι ο ΟΠΑΠ θα χτυπηθεί στα έσοδά του δραματικά από την απαγόρευση του καπνίσματος και την φορολόγηση – τουλάχιστον στην επαρχία; Άραγε όλες οι εταιρίες που έβγαλαν αμέσως τα πρώτα συμπεράσματα και άλλαξαν τις τιμές στόχων, κατεβάζοντας τον ΟΠΑΠ και αναγκάζοντας την μετοχή του για πρώτη φορά να γράψει ένα συνεχές σερί 8 αρνητικών συνεδριάσεων, το έκαναν επειδή έκαναν ουσιαστική έρευνα αγοράς ανά την Ελλάδα για το πώς θ’ αντιδράσουν οι παίχτες ή απλά έβγαλαν τόσο εύκολα το συμπέρασμα; Κι αν υποθέσουμε ότι οι στόχοι δεν πραγματοποιούνται, πόσες εταιρίες έχουν τέτοια εξαιρετική ροή εσόδων χωρίς επιταγές, χωρίς χρωστούμενα και υψηλό δανεισμό;

Υπάρχει βέβαια ο αντίλογος που λέει ότι κι ο ίδιος ο πρόεδρος του ΟΠΑΠ παραδέχθηκε ότι θα δυσκολευθεί ο οργανισμός να πιάσει τους στόχους του. Λογικό… Πιστεύετε ότι ο κύριος Χατζημανουήλ έκανε την περιοδεία που κάναμε εμείς ή ξέρει πώς θ’ αντιδράσει ο παίχτης της επαρχίας που έχει σαν μοναδική του διασκέδαση, πριν πάει να την χωθεί στην τηλεόραση κατά τις 11 το βράδυ τα 5 Ευρώ του ΚΙΝΟ παρέα μ’ ένα φίλο του; Ή έπρεπε να πει κι ευχαριστώ, δεν θα πάθουμε τίποτα; Το μίνιμουμ της άμυνάς του ήταν ότι θα κρατηθεί το μέρισμα (και το προμέρισμα).

Θυμηθείτε, μέσα Νοεμβρίου που θα βγει το τρίμηνο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου να δούμε πόσο το τσιγάρο έκοψε απ’ τον τζίρο του οργανισμού… Γιατί για τους φόρους θα πρέπει να περιμένουμε ως το τέλος Φεβρουαρίου, που θα δούμε το τέταρτο τρίμηνο, μια και η ισχύς της διάταξης για την φορολόγηση ξεκινάει την τελευταία βδομάδα του Σεπτέμβρη.

Κλέων Πανδής
kleonpandis@yahoo.gr

Υ.Γ. Σε μια πόλη της Κρήτης, απ’ αυτές που έγιναν πόλεις λόγω των θερμοκηπίων, μια και παλιά ελάχιστον κόσμος έμενε εκεί, ο προπατζής είχε και σουβλατζίδικο, με καρέκλες! Τα δύο μαγαζιά επικοινωνούσαν και όποιος ήθελε να καπνίσει πήγαινε στην διπλανή αίθουσα για ένα καλαμάκι… Φαντάζομαι ότι παρόμοια εφευρετικότητα όλο και κάπου θα πετύχετε κι εσείς!